Ongewenst bezoek

Een paar jaar geleden heeft er eens een groot bijennest gezeten achter een van de luiken boven. Ze zaten daar natuurlijk lekker rustig verscholen zonder van iets of iemand last te hebben. Toch moesten ze het veld ruimen aangezien zo'n bijenkolonie niet echt een pretje is.

Vorig jaar zat er een andersoortig nest achter de luiken van de salon. Bijna zo groot als een volleybal maar zonder bewoner(s). Bij het verwijderen bleek dat het niet om bijen kon gaan want er waren geen honingraten. Het materiaal leek wel vloeipapier, heel mooi gemaakt. Nu zat er weer - op dezelfde plaats - een dergelijk nest, maar dan vele malen kleiner. Het was zo groot als een pingpongbal, met een gaatje aan de onderkant. Nu was er wel een bewoner want een wesp ging er voortdurend in en uit. Tja, wat te doen, wespen zijn geen echte mensenvrienden dus werd de spuitbus maar gehanteerd en het nest verwijderd. Dat had effect en de wesp is niet meer gesignaleerd...

Behalve wat ijverige mieren - die driftig « bepoedersuikerd » zijn, hebben we gelukkig nooit last van hinderlijk ongedierte. Dus geen rellende muizen op zolder, ratten in de kelder, of vleermuizen die je in de haren vliegen.

What's in a name?

Met Pinksteren stond de geranium « Terre franche » naar hartelust te bloeien in het perkje onder de sering. Het is een schitterende variëteit van de geranium renardii, en in werkelijkheid zijn de bloemen van een nog dieper paars dan op de foto. En dan die naam! Heel poëtisch en misschien zelfs wel een beetje patriottisch. Deze soort is een van de vroege bloeiers en zodra hij is uitgebloeid wordt het stokje overgenomen door geranium « Rozanne », ook al zo'n succesnummer onder de geraniums die niet ophoudt bloemen te produceren tot het najaar.

Ook het perk tegen het huis stond er mooi bij; zelfs de oude druif kwam weer in blad. Daar groeien heel uitbundig een mengeling van smeerwortel, geranium endressii en de inheemse geranium pratense - beemdooievaarsbek - met zijn mooie paarsblauwe bloemen. Deze groeien volop in de bermen langs de landweggetjes en kunnen rustig worden uitgestoken om in de tuin herplant te worden aangezien het geen bedreigde soort is. Het beleid om later te maaien dan gebruikelijk heeft als resultaat dat een ritje met de fiets of auto nog leuker wordt door al het moois langs de kant van de weg!

De (tuin)geranium is een vaste plant waarvan veel soorten in het wild voorkomen. Omdat het zo'n gemakkelijke plant is, zijn er veel cultuurvariëteiten gekweekt. Er is een grote verscheidenheid in de handel zowel qua hoogte, bladvorm en -kleur, als qua bloemen. Voor de tuin van een résidence secondaire zijn ze ideaal want je hebt er nauwelijks omkijken naar.

Voorjaarsopruiming

Het moest er eens van komen, de oude, vieze fauteuil die door de vorige eigenaren was achtergelaten moest het veld ruimen. Ook al was hij gecamoufleerd met een overtrek en deed hij nog altijd prima dienst, de tijd van afscheid was gekomen, overigens zonder een enkele snik. De Franse meubelzaken en woonketens hadden echter niets in de aanbieding wat de kritiek van « goede » smaak kon doorstaan. Ook in Nederland was het moeilijk iets te vinden met een redelijke kwaliteit-prijs verhouding maar we zijn toch geslaagd!

De volgende stap was natuurlijk het vervoer want zo'n stoel is behoorlijk lomp en een Renault Clio niet uitzonderlijk ruim. Toch lukte het om het ding in de auto te wurmen en vervolgens na aankomst in Saint-Laurent het huis in te manoeuvreren. Daarna werd het oude lor zonder enige eerbied naar buiten gekeild en op de kruiwagen naar de schuur gereden, laatste halte op weg naar het grofvuil.

Op de foto de nieuwe zetel, évidemment!

Marville, een monumentaal dorp

Vandaag stond in de regionale krant l'Est Républicain een berichtje over de begraafplaats Saint-Hilaire, gelegen op een heuvel boven Marville. Het kruisbeeld dat bij de ingang hangt, genaamd « Le Christ des lépreux », is namelijk sinds kort als historisch monument geclasseerd. Het betreft een 17de eeuws eikenhouten beeld van regionale makelij. Het bijzondere is dat de armen omhoog gestrekt zijn - in tegenstelling tot de normale horizontale positie - bijna in lijn met het lichaam. De foto toont de plaatsing van het beeld in mei 1987 op zijn huidige plek nadat enkele jaren daarvoor de behuizing tijdens een storm door omgevallen bomen was vernield.

De geclasseerde begraafplaats Saint-Hilaire - genoemd naar een bisschop die de regio heeft gekerstend samen met Saint-Martin en Saint-Brice - stamt al uit de vroege middeleeuwen. Vanwege de talrijke grafmonumenten uit de 15de - 18eeuw, het romaanse kerkje en het knekelhuis is het een uniek stukje cultureel erfgoed in het noorden van de Meuse. Er is zelfs sprake van plaatsing op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. De website « Cimetières de France et d'ailleurs » geeft een uitvoerige impressie van deze bijzondere plek.

Om die reden komen er veel bezoekers, waarvan sommigen bepaald verkeerde intenties hebben zoals te lezen valt in een bericht van Frankrijk-correspondent Olivier van Beemen. De ware toedracht van het vandalisme is echter nooit duidelijk geworden. Momenteel worden een twintigtal vernielde zerken door een gespecialiseerd bedrijf hersteld.