Verslaafd of niet?

De vraag of ik verslaafd ben aan internet - dus lijd aan « webomanie » - of niet doet er in wezen niet toe. Feit is dat het ook in je tweede huis handig is om aangesloten te zijn op internet. Simpelweg om te kunnen communiceren via e-mail - mijn favoriete communicatiemiddel want ik ben niet zo dol op telefoneren - en informatie te zoeken.

Het installeren van internet bleek helaas niet zo eenvoudig, maar na verschillende telefoontjes met Orange, bezoeken aan winkels in de wijde omtrek, uren prutsen aan het bureau, en links en rechts informeren is er dan sinds gisteren eindelijk internettoegang. Dankzij de interventie van Viviane in Marville die een mannetje kende die... Uiteindelijk bleek dat Orange een bepaalde code niet had opgegeven waardoor de verbinding niet tot stand kwam.

Om allerlei duistere technische redenen is het een lage-snelheid-verbinding, oftewel plattelandsinternet. Dit vraagt wel enig geduld want het duurt even voordat een pagina is geladen en twee vensters tegelijk open hebben staan is niet mogelijk. Telefoneren tijdens het internetten trouwens ook niet. Goed genoeg om te kunnen mailen en te surfen, maar niet om online te werken want dat kan de verbinding niet aan. Hoeft ook niet op het moment.

Ongewenst bezoek

Een paar jaar geleden heeft er eens een groot bijennest gezeten achter een van de luiken boven. Ze zaten daar natuurlijk lekker rustig verscholen zonder van iets of iemand last te hebben. Toch moesten ze het veld ruimen aangezien zo'n bijenkolonie niet echt een pretje is.

Vorig jaar zat er een andersoortig nest achter de luiken van de salon. Bijna zo groot als een volleybal maar zonder bewoner(s). Bij het verwijderen bleek dat het niet om bijen kon gaan want er waren geen honingraten. Het materiaal leek wel vloeipapier, heel mooi gemaakt. Nu zat er weer - op dezelfde plaats - een dergelijk nest, maar dan vele malen kleiner. Het was zo groot als een pingpongbal, met een gaatje aan de onderkant. Nu was er wel een bewoner want een wesp ging er voortdurend in en uit. Tja, wat te doen, wespen zijn geen echte mensenvrienden dus werd de spuitbus maar gehanteerd en het nest verwijderd. Dat had effect en de wesp is niet meer gesignaleerd...

Behalve wat ijverige mieren - die driftig « bepoedersuikerd » zijn, hebben we gelukkig nooit last van hinderlijk ongedierte. Dus geen rellende muizen op zolder, ratten in de kelder, of vleermuizen die je in de haren vliegen.

What's in a name?

Met Pinksteren stond de geranium « Terre franche » naar hartelust te bloeien in het perkje onder de sering. Het is een schitterende variëteit van de geranium renardii, en in werkelijkheid zijn de bloemen van een nog dieper paars dan op de foto. En dan die naam! Heel poëtisch en misschien zelfs wel een beetje patriottisch. Deze soort is een van de vroege bloeiers en zodra hij is uitgebloeid wordt het stokje overgenomen door geranium « Rozanne », ook al zo'n succesnummer onder de geraniums die niet ophoudt bloemen te produceren tot het najaar.

Ook het perk tegen het huis stond er mooi bij; zelfs de oude druif kwam weer in blad. Daar groeien heel uitbundig een mengeling van smeerwortel, geranium endressii en de inheemse geranium pratense - beemdooievaarsbek - met zijn mooie paarsblauwe bloemen. Deze groeien volop in de bermen langs de landweggetjes en kunnen rustig worden uitgestoken om in de tuin herplant te worden aangezien het geen bedreigde soort is. Het beleid om later te maaien dan gebruikelijk heeft als resultaat dat een ritje met de fiets of auto nog leuker wordt door al het moois langs de kant van de weg!

De (tuin)geranium is een vaste plant waarvan veel soorten in het wild voorkomen. Omdat het zo'n gemakkelijke plant is, zijn er veel cultuurvariëteiten gekweekt. Er is een grote verscheidenheid in de handel zowel qua hoogte, bladvorm en -kleur, als qua bloemen. Voor de tuin van een résidence secondaire zijn ze ideaal want je hebt er nauwelijks omkijken naar.

Voorjaarsopruiming

Het moest er eens van komen, de oude, vieze fauteuil die door de vorige eigenaren was achtergelaten moest het veld ruimen. Ook al was hij gecamoufleerd met een overtrek en deed hij nog altijd prima dienst, de tijd van afscheid was gekomen, overigens zonder een enkele snik. De Franse meubelzaken en woonketens hadden echter niets in de aanbieding wat de kritiek van « goede » smaak kon doorstaan. Ook in Nederland was het moeilijk iets te vinden met een redelijke kwaliteit-prijs verhouding maar we zijn toch geslaagd!

De volgende stap was natuurlijk het vervoer want zo'n stoel is behoorlijk lomp en een Renault Clio niet uitzonderlijk ruim. Toch lukte het om het ding in de auto te wurmen en vervolgens na aankomst in Saint-Laurent het huis in te manoeuvreren. Daarna werd het oude lor zonder enige eerbied naar buiten gekeild en op de kruiwagen naar de schuur gereden, laatste halte op weg naar het grofvuil.

Op de foto de nieuwe zetel, évidemment!