Bonne année

Een nieuw jaar wordt vanzelfsprekend ingeluid met goede wensen, zowel privé, zakelijk, als bestuurlijk. De Regio Lorraine - gevormd door de departementen Meuse, Meurthe-et-Moselle, Moselle en Vosges - heeft eveneens dit moment aangegrepen om alle inwoners en andere belanghebbenden het beste te wensen. In een gelikt filmpje wordt ieder nog eens een hart onder de riem gestoken: ondanks de nodige moeilijkheden heeft de regio enorm veel mogelijkheden en troeven voor de toekomst.

Eerlijk gezegd is dat zonder meer juist, en bovendien is Lorraine die inzet en aandacht meer dan waard. De vacanciers in deze regio zullen dit ongetwijfeld ten volle beamen.

En aan de horizon...

... ligt Saint-Laurent, hoewel niet in het zicht vanwege de glooiing. De foto is gemaakt door Mikki vanuit een naburig dorp en laat goed zien hoeveel sneeuw er is gevallen. Op haar blog staan nog meer sfeerimpressies. De « code orange » is de laatste tijd regelmatig van kracht hetgeen aangeeft dat de situatie ook voor de Meuse uitzonderlijk is.

Aangezien wij niet tot het ras van de Yeti behoren zoeken we de kou en de sneeuw liever niet op en blijven we gewoon in Limburg met de feestdagen. Een ander obstakel op de weg naar Saint-Laurent is de fameuze Baraque de Fraiture, een van de hoogste punten in de Belgische Ardennen. Ooit zijn we daar eens urenlang gestrand in een heftige sneeuwstorm. Wat begon als een rit door de druilerige regen in Luik, eindigde bijna als een ramp in een hoog pak sneeuw achter vrachtwagens die van links naar rechts over de baan schoven. Het duurde lang voordat de sneeuwschuivers de boel hadden vrijgemaakt. Dit is ons altijd bijgebleven...

Nog langer geleden zijn we eens met de kerst naar Dombras gegaan. Ondanks de geweldige cuisinière en een electrisch kacheltje kregen we de keuken niet warm en zaten te kleumen bij de kerstboom. Sindsdien zitten alle kerstspullen netjes in een grote doos opgeslagen. Foto's van deze ijzige kerst heb ik helaas niet kunnen vinden maar misschien zijn er nog dia's uit het pre-digitale tijdperk.

Bij gebrek aan een echte tuin...

...ga je gewoon een border maken. Aangezien de achtergevel eigenlijk een beetje saai is leek het een goed idee om deze aan te kleden met wat planten. Door de zware leemlaag en de rots die vrijwel aan de oppervlakte zit was het geen doen om te spitten of zoiets. De oplossing was om borderranden in de grond te slaan en de zo ontstane ruimte op te vullen met grond.

Het leukste om te doen was natuurlijk de beplanting, allemaal stekjes uit de tuin in Elsloo. Met daaronder grote favorieten zoals helianten, verschillende tuingeraniums - waaronder de « dankbare » Rozanne - een mooie varen, het vrolijke vingerhoedskruid en de onuitroeibare hertshooi. De enige plant die nog ontbreekt is de wilde wingerd die de gevel mag gaan bedekken.

De rest van het terrein blijft helaas nog onontgonnen aangezien de buurman het perceeltje ter grootte van een boerenzakdoek niet verkopen wil. Hij leeft op gespannen voet met de buurvrouw ter linkerzijde en is als de dood dat zij het ooit in handen zal krijgen. Die angst is ongegrond natuurlijk, maar de mentaliteit van boeren is weerbarstig als het om grondbezit gaat, zelfs als ze er niets mee kunnen doen!

La récup'

Wat valt er allemaal te verhalen over een paar dagen in Saint-Laurent onder een grijze lucht, wat druilerige regen en af en toe een verloren zonnestraal? Eigenlijk niet zo heel veel, want er was geen opvallend nieuws of evenement dat ooit de voorpagina’s zal halen. Daarom is er de « onthaast-factor » ook zo hoog! Dan maar een verhaaltje over « la récup’ » – kort voor récupération oftewel opknappen – waar menige Frankrijkganger zo gek op is. Oude huizen, meubels, voertuigen, van alles valt ten prooi aan de gedreven bricoleur van welk niveau dan ook.

Op de foto staat een oud roodgekalkt stoeltje dat een van de vorige bewoners – een Belgische brocanteur – ooit heeft achtergelaten in de schuur. Zag er leuk uit, maar bij nadere beschouwing bleek de zitting aan vervanging toe en hadden de houtwormen zich flink te goed gedaan aan met name de achterpoten.

Een simpel kwastje verf kon niet volstaan, dus het ding maar mee naar NL gesleept want het leek een behoorlijke operatie te worden. Gelukkig verkoopt de Franse bouwmarkt ouderwetse stoelzittingen maar de kunst is om deze op maat te maken. Met veel kunst en vliegwerk is dat redelijk gelukt en het geperforeerde stermotief komt goed tot zijn recht. Het grootste probleem vormde natuurlijk de vermolmde achterpoten. Die moesten deels afgezaagd worden en vervolgens weer verlengd. Hoe doe je dat als je niet echt handig bent? Dat verklap ik niet maar ik durf wel te stellen dat het goed geslaagd is. Imperfectie heeft zo zijn charme...

De schuur leverde overigens nog een paar kleine vondsten op. Het metalen tafeltje en de oude lekke gieter dragen op hun beurt ook bij aan de « ambiance champêtre » in de voortuin. Daar kan geen nep-brocante oftewel vintage uit de woontijdschriften tegenop!