Ouwe meuk

In de negentiende eeuw was wijnbouw nog een algemeen voorkomende landbouwactiviteit in het noorden van de Meuse, tot een plantenziekte toesloeg en de wijngaarden verdwenen. Tegenwoordig worden er weer druiven geteeld in de regio, zij het op kleine schaal.

In Murvaux wordt de herinnering aan de wijnbouw levend gehouden met de openstelling van een kleinschalig streekmuseum. Een groep vrijwilligers heeft samen met de gemeente de handen ineen geslagen om dit museum van de grond te trekken en te beheren. De gemeente heeft het pand aangekocht, dat helemaal werd opgeknapt en ingericht om een beeld te geven van de wijnbouw en het boerenleven rond 1900.

Vele meubels, kledingstukken, gebruiksvoorwerpen en landbouwwerktuigen laten oude tijden herleven. Heel bijzonder is bijvoorbeeld een wasmachine uit 1920 waarin vuur kan worden gestookt om het water te verwarmen. Het geheel wordt mooi gepresenteerd en ook helder gedocumenteerd, dus "ouwe meuk" is eigenlijk geen goede kwalificatie. Een geweldig en uniek initiatief van overheid en plaatselijke vrijwilligers!

Het Maison vigneronne is geopend op zaterdag en zondag tijdens de zomervacantie.

Een fabeltje

 

Tijdens het pinksterweekeinde hebben we niet stil gezeten want de voortuin was aan een flinke schoonmaakbeurt toe na een heel groeizaam voorjaar. Als je niet regelmatig ter plekke kunt zijn dan moet je af en toe een grote actie houden. En een onderhoudsarme tuin is nu eenmaal een fabeltje, uitgevonden door mensen die een hekel hebben aan tuinieren of - erger nog - aan groen in het algemeen.

De coniferenhaag werd te lijf gegaan met een electrische en een traditionele heggeschaar, de romantische klimop - ook wel wintergroen genoemd - flink gekortwiekt, en de egelantier drastisch een kopje kleiner gemaakt. Veel werk, maar het resultaat mag er zijn!

In een dergelijke tuin moet je voor planten kiezen die tegen een stootje kunnen en het zonder verzorging kunnen stellen. Naast de bovengenoemde robuuste soorten zijn er nog de vetplanten (sedum) en de tuingeraniums die het wel redden. En als de buxus eenmaal is aangeslagen groeit hij geweldig uit!

De enige plant in ons voortuintje die een beetje vertroeteld wordt is de druif die tegen de gevel groeit. Hij is hoogbejaard maar heeft nog voldoende levenslust om wat vruchten te produceren. Dit tot groot genoegen van de mussen die op het spreekwoordelijke vinkentouw zitten te wachten tot ze rijp zijn.

En tot slot nog een tip: op de website van La Lorraine des jardins staan verscheidene tuinen in de regio die een bezoek waard zijn. Bonne promenade!

La taque

Het feit dat de houtkachel moest worden schoongemaakt - door verstopping van de afvoerpijp was het namelijk niet meer mogelijk om te stoken - gaf mij de gelegenheid om de haardplaat eens goed van dichtbij te bekijken. En het is een heel fraaie met een grote keizerskroon.

Er moet echter geen verband gezocht worden tussen de voorstelling op de plaat en het huis, want het is beslist geen château maar een gewoon arbeidershuis. Vroeger werden deze gietijzeren haardplaten in series gemaakt en men kon blijkbaar een model naar keuze aanschaffen. En het is natuurlijk maar de vraag of dit de originele plaat is die tijdens de bouw zo'n 200 jaar geleden werd aangebracht.

In Lotharingen wordt een dergelijke haardplaat « la taque » genoemd. Deze is er niet alleen voor de sier, maar is met name bedoeld om de warmte van het open vuur terug te kaatsen het vertrek in. In veel Lotharingse huizen bevindt zich achter de schoorsteen nog een (slaap)kamer met een ingebouwde kast. De haardplaat vormt de verbinding en kan dus warmte aan de andere ruimte doorgeven door de kastdeuren eenvoudigweg open te zetten. Buitengewoon slim als je bedenkt dat het vuur in de keuken vroeger de enige warmtebron was in het boerenhuis.

Bovendien kon ik nu eens in de schoorsteen naar boven kijken. Onderaan is deze ongeveer 2 meter breed maar hij loopt taps toe met een uitlaat ter grootte van een brievenbus! En gelukkig zaten er geen vogelnesten of andere blokkades in.

Montmédy

De citadel van Montmédy is ontegenzeggelijk een van de meest historische plekken in het noorden van de Meuse. Eeuwen geleden gebouwd door Vauban als een vesting op een strategische gelegen heuveltop, heeft het tot in de vorige eeuw dienst gedaan als militair verdedigingswerk.

Door de jaren heen is het immense bouwwerk behoorlijk in verval geraakt. Gelukkig zijn er tegenwoordig verschillende organisaties die zich bekommeren om het onderhoud van het bijzondere erfgoed, en samen met particuliere huiseigenaren en overheden wordt er hard gewerkt om de citadel in stand te houden. Restauratie van de gebouwen, leefbaarheid voor de bewoners, en bevorderen van toerisme zijn hierbij de belangrijkste doelstellingen.

Wat velen niet weten is dat in het begin van de jaren 1970 elk jaar een groep Nederlanders naar Montmédy kwam om er te werken. Daarbij ging het vooral om de vesting vrij te maken van allerlei wilde begroeiing zodat alles weer goed tot zijn recht kon komen. Maar ook werden vervallen onderdelen hersteld. Nu vele jaren later is er een blog waar de herinneringen aan die zomerkampen boven water worden gehaald. Heel erg leuk om te lezen en te bekijken!